บทที่ 172 จูบราตรีสวัสดิ์

น้ำเสียงของเจตน์ทุ้มต่ำ มีเสน่ห์ และแฝงไปด้วยความอ่อนโยน

อรวินท์หน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไปดี

จู่ ๆ เสียงเรียบ ๆ ของณัฐนนท์ก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านข้าง "ผมจำได้ว่าตอนอยู่ในโรงหนังผมก็หลับสบายดีเหมือนกัน ทำไมคุณถึงใจร้ายปลุกผมล่ะครับ?"

เจตน์ปรายตามองลูกชายด้...